وقتی خیابان‌ها روسای جمهور را بلعیدند | سرنوشت رهبران بهار عربی چه شد؟

از سقوط تا تبعید و مرگ؛ سرنوشت رهبران بهار عربی چه شد؟

گزارش روزنامه اینترنتی فراز و به نقل از الجزیره، اعتراضاتی که از تونس در دسامبر ۲۰۱۰ آغاز شد، در مدت کوتاهی به مصر، لیبی، یمن و سوریه سرایت کرد و به سقوط پنج رئیس جمهوری انجامید که دهه‌ها بر کشور‌های خود حکومت کرده بودند.

زین العابدین بن علی، رئیس جمهوری تونس، پس از ۲۳ سال قدرت در پی اعتراضات مردمی به عربستان گریخت و در تبعید درگذشت. حسنی مبارک، رئیس جمهوری مصر، پس از ۳۰ سال حکومت برکنار و پس از سال‌ها محاکمه و بازداشت، سرانجام در قاهره فوت کرد.

در یمن، علی عبدالله صالح پس از کناره گیری اجباری، با تغییر ائتلاف‌های سیاسی به میدان بازگشت، اما در نهایت به دست نیرو‌های انصارالله کشته شد. معمر قذافی، رهبر لیبی، نیز پس از ۴۲ سال حکومت، در جریان جنگ داخلی و با مداخله ناتو سرنگون و توسط شورشیان کشته شد.

بشار اسد، رئیس جمهوری سوریه، آخرین رهبر این فهرست بود که پس از نزدیک به ۱۴ سال جنگ داخلی، در دسامبر ۲۰۲۴ قدرت را از دست داد و به همراه خانواده اش به روسیه گریخت.

بهار عربی؛ تغییر رهبران، تداوم بحران‌ها | تحلیل اختصاصی فراز

مرور سرنوشت رهبران سرنگون شده بهار عربی نشان می‌دهد که سقوط افراد الزاماً به معنای ثبات سیاسی یا بهبود وضعیت کشور‌ها نبود. در بسیاری از موارد، خلأ قدرت، مداخله خارجی و فروپاشی نهاد‌های دولتی، بحران‌هایی عمیق‌تر از گذشته رقم زد و بهار عربی را از یک خیزش اصلاح طلبانه به نقطه آغاز بی ثباتی‌های بلندمدت در جهان عرب تبدیل کرد.